Διάφορες μικρές σκέψεις που έκανα τελευταία. Κατά βάθος μπορώ να πω πως συνδέονται μεταξύ τους..
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.. Για κάποιο καιρό νόμιζα πως τελικά δεν πεθαίνει ποτέ! Είναι πραγματικά πολύ δυνατό συναίσθημα. Αλλά τελικά πεθαίνει και αυτή..Τελευταία βέβαια, όπως λέει ο λαός. Τι εξυπηρετεί όμως? Είναι κάποια ψυχολογική αυτοάμυνα του οργανισμού μας? Ή προκύπτει καθαρά από εγωιστικούς λόγους επειδή αρνούμαστε την πραγματικότητα?
Υπάρχουν πολλές αλήθειες που μπορεί να γνωρίζουμε αλλά δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να τις παραδεχτέι. Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Μπορεί όλα τα σημάδια και η λογική σου να σου λένε κάτι αλλά εσύ να μην το δέχεσαι. Αυτό είναι η ελπίδα ή απλά το πείσμα?
Μου αρέσει πολύ να χωρίζω τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Πρόσφατα χώρισα τους φίλους σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν αυτοί που σου λένε αυτό που θες να ακούσεις και σε παρηγορούν. Μπορεί να μην ισχύει αλλά το κάνουν με τις καλύτερες προθέσεις για να είσαι ευτυχισμένος. Υπάρχουν και αυτοί όμως που σου λένε την αλήθεια που πρέπει να ακούσεις, γιατί μόνος σου είτε δεν την βλέπεις είτε την αρνείσε. Αυτό πραγματικά θέλει δύναμη από μέρους τους γιατί πολύ εύκολα μπορείς να στραφείς εναντίον τους. Αλλά τελικά συνειδητοποιείς οτί αυτοί σου κάνουν το περισσότερο καλό, γιατί σε βγάζουν από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργείς!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου