Τρίτη 28 Μαρτίου 2017

Oh how I miss you...

I always knew looking back on the tears would make me laugh.
But I never knew looking back on the laughs would make me cry.




Και φτάνει η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τελικα έχεις αποτύχει στα πάντα. Έχεις καταπιαστεί με ένα σωρό πράγματα μόνο και μόνο για να καταλήξεις να σαι μέτριος σε όλα. Μετανοιώνεις για τις επιλογές στη ζωή σου. Οι γύρω σου δεν σε γεμίζουν πλέον. Η καθημερινότητα σου δεν σε γεμίζει πλέον. Θες να φύγεις. Θες να αλλάξεις περιστάσεις. Θες για άλλη μια φορά να ρίξεις πίσω μια μάυρη πέτρα και να ξεκινήσεις από το μηδέν. 'Ανθρωπος χωρίς παρελθόν, tabula rasa , μέλλον με προοπτικές.
Και όμως υπάρχουν αυτές οι άγκυρες που σε κρατάνε πίσω, για καλό ή για κακό δεν ξέρεις ακόμα. Σε κάθε περίπτωση είσαι δέσμιος τους. Αλλά είναι τα μοναδικά πράγματα που σου δίνουν χαρά μέσα στην μίζερη πραγματικότητα σου. Εξ αιτίας τους συνεχίζεις να ζεις, να παλεύεις , να ελπίζεις.

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

L'enfer, c'est les autres , ou pas?


Με ένα ποτήρι στο χέρι και έχοντας τελειώσει το No Exit του Jean Paul Sartre αρχίζω άλλη μια φορά τις σκέψεις περί ύπαρξης.

"Hell is other people" καταλήγει ο Garcin στο συγκεκριμένο κείμενο...

Πραγματικά οτιδήποτε βασανίζει τον άνθρωπο προέρχεται από τους συνανθρώπους του. Εκμετάλευση, κακοποίηση, κυριαρχία, εξαπάτηση, προδοσία, εγκατάληψη κ.α όλα είναι έννοιες που περιέχουν την αλληλεπίδραση τουλάχιστον 2 ατόμων. Τα λόγια κάποιου άλλου μπορουν να σε πληγώσουν τόσο βαθιά που ποτέ να μην συνέλθεις. Οι πράξεις του μπορεί να σε σημαδέψουν. Τόσα προβλήματα προκύπτουν από την ανάγκη μας να γίνουμε αρεστοί στους άλλους. Τόσα προβλήματα, που οφέιλονται στη θέληση μας για την ένταξη και την παραμονή μας σε κοινωνικές ομάδες. Χωρίς τους άλλους δεν θα είχαμε να αντιμετώπισουμε τίποτα από αυτά.

Τι θα γινόταν όμως τότε με την ίδια μας την ζωή; Σίγουρα ότι κάναμε θα είχε σαν κίνητρο καθαρά την δική μας ευχαρίστηση. Δεν θα ανησυχούσαμε για θέματα εκτός της επιβίωσης μας. Δεν θα ανησυχούσαμε ούτε θα νοιαζόμασταν για τίποτα πέρα του εαυτού μας. Η καθημερινότητα θα ήταν τόσο απλή. Ο καθένας ευτυχισμένος στον μικρόκοσμο του, χωρίς τίποτα που να μπορεί να παρέμβει στην ψυχολογια του , πέρα από τις ίδιες του τις ενέργειες.

Και μια μέρα έρχεται ο θάνατος. Ποιο το νόημα ύπαρξης αυτού του ατόμου? Θα επηρέαζε καθόλου την υπόλοιπη ανθρωπότητα η απουσία του? 'Οχι, ίσως και κανείς μάλιστα να μην μάθαινε για τον θάνατο του.

Η ζωή του θα είχε νόημα μόνο αν η υπαρξη του σήμαινε κάτι για κάποιον άλλον. Για κάποιον άλλον, που η ύπαρξη του πρώτου, θα ήταν κάτι επιθυμητό για τη ζωή του. Έτσι πιστεύω πως το νόημα της ζωής μας ετεροκαθορίζεται . Είναι ένας κύκλος , η ύπαρξη μας έχει νόημα μόνο αν έχει νόημα στην ζωή κάποιου άλλου. Υπάρχουν κάποιοι που μας χρειάζονται στη ζωή τους, και έτσι η δική μας ζωή αποκτά νόημα. Αν δεν υπάρχουν ή όταν τους χάσουμε όλους τότε η ζωή μας είναι απλή επιβίωση, κενή.

Στην υγεία λοιπόν, αυτών, που η υπαρξη μου σημαίνει κάτι γι αυτούς, διοτι εξαιτίας τους, η υπαρξη μου αποκτά νόημα.



Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011

Φαντάσματα

There are only two kinds of ghosts out there.
The ones you forget.

And the ones that kill you.

Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τα φαντάσματα. Νεκροί , ξεχασμένοι άνθρωποι που επιστρέφουν για να ταράξουν τους ζωντανούς. Όπως και να το κάνουμε είναι μια τρομακτική εικόνα.

Μεγαλώνοντας όμως έμαθα τι πραγματικά είναι τα φαντάσματα. Είναι απλά αναμνήσεις. Είναι η ανάμνηση ενός ανθρώπου που επιστρέφει από το παρελθόν και σε στοιχειώνει. Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι νεκρός για να επιστρέψει το φάντασμα του. Αρκεί να έχει φύγει από τη ζωή σου. Πραγματικά ποιά η διαφορά του τότε? Κάτι που το αγνοουμε τελειώς, κάτι που δεν αλληλεπιδρά καθόλου με μας, είναι νεκρό στα πλαίσια του μικρόκοσμού μας.

Οπότε η επιλογή μας είναι να το ξεχάσουμε τελειώς , να το ξορκίσουμε από το μυαλό και τη ζωή μας, να το εξαφανίσουμε, είτε να του δίνουμε ζωή μέσω των αναμνήσεων μας και να δημιουργούμε αυτή την νεκροζωντανη εικόνα του, να του επιτρέπουμε να μας επισκέπτεται κάθε βράδυ και να μας τρομάζει. Να μας τρομάζει, γιατί μας θυμίζει στιγμές είτε τελειώς τραγικές, είτε τόσο απόλυτα όμορφες που ο φόβος ότι δεν θα τις ξαναζήσουμε να είναι αφόρητος!

Το φάντασμα του νεκρού γονέα δεν είναι μια σκιά στη πόρτα, ή ένας θόρυβος στο σπίτι το βράδυ. Είναι η ανάμνηση του και η γνώση ότι δεν θα τον ξαναδούμε, ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε μαζί του.

Το φάντασμα ενός παλιού έρωτα δεν είναι ένα δυσμορφο πλάσμα που θα σέρνεται στην σοφίτα. Είναι η ανάμνηση του πρώτου "Σ' αγαπώ" που σου πε, η υπενθύμιση της απόλυτης ευτυχίας που είχε νιώσει τότε και η επίγνωση ότι αυτή η στιγμή έχει περάσει για πάντα και δεν θα την ξαναζήσεις.

Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Μικρά Λόγια

Δ. έπρεπε να είμαι από την αρχή ξεκάθαρός.
Ζ. όλο λόγια
Π. συγγνώμη που δεν σου είπα την αλήθεια και το πραγματικό γιατί.
Α. συγγνώμη που σε ξαναέβαλα στη ζωή μου για να σε ξαναβγάλω τόσο ευκολα.
Π. μπράβο κατάφερες να καταστρέψεις κάτι όμορφο.
Σ. σε ευχαριστώ που μου έδειξες ότι οι αδελφές ψυχές δεν είναι μοναδικές.
Ε. χαλαρά, είδες τι ωραία γίναν όλα! Σπουδαία βοήθεια, όλα πήγαν τέλεια..
Ε. λίγο τακτ γαμώτο.
Συγγνώμη που σε έκοψα ρε Κ. Αλλά είχες χωθεί βαθειά. Ελπίζω να βγάζεις άκρη στη ζωή σου.
Γ. κανά τηλέφωνο που και που ρε φίλε ..
Ν. γιατί;
Ε. σε ευχαριστώ που είσαι με το μέρος μου.
Ν. σε ευχαριστώ που ξαναγύρισες στη ζωή μου. Πόσο φοβάμαι μην σε ξαναχάσω.
Φ. μου λείπει το πως μιλάγαμε παλιά.
Κ. ευχαριστώ που είσαι πάντα εκεί για μένα.
Β. συγγνώμη που σε έκοψα και σένα. Μια εποχή να ξέρεις σε αγαπούσα.
Ε. γιατί με διέγραψες? Εγώ ακόμα ακολουθώ την υπόσχεση μου όμως.
Α. πως άντεξες τόσα χρόνια?
Α. μην το χαλάσεις τώρα έχεις μια μοναδική ευκαιρεία
Ε. γιατί είσαι τόσο κτητική? Σκέψου και τους άλλoυς μια φορά
Θ. τέτοια διπροσωπία..
Λ. Σ. δεν έχετε ιδέα πόσο καλό μου κάνατε

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010

Trapped inside the Kübler-Ross cyrcle...

Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή! Tα πέντε στάδια της θλίψης όπως τα διατύπωσε η Kübler-Ross...
Μετά από ένα τραγικό γεγονός, μια τραγική είδηση θα πρέπει να τα διασχίσεις όλα για να φτάσεις στη λύτρωση και να συνεχίσεις τη ζωή σου..





Δεν συνέβη σε σένα αυτό.. Παρά είσαι ξεχωριστός... Κάτι άλλο έγινε... Κάτι προσωρινό.. Ναι προφανώς όλα θα είναι καλά μετά από λίγο... Και να μην είναι θα τα διορθώσεις εσύ.. Στο κάτω-κάτω είσαι εσύ! Δεν μπορεί να συμβαίνει σε σένα , μην είμαστε υπερβολικοί! Όλα θα πάνε καλά!

Σήκωσε τα τείχη της άρνησης γύρω σου... Αγνόησε τα γεγονότα..Δώσε τις δικές σου ερμηνείες στα πάντα... Φτιάξε τον δικό σου κόσμο, τους δικούς σου κανόνες! Όλα εκεί μέσα είναι όπως τα θες.. Όλα σε βολεύουν και είναι υπερ σου.. Έτσι μπράβο... Δεν είναι νύχτα, απλά ο ήλιος σήμερα δεν φωτίζει..Ναι αυτό ειναι.. Όλα καλά ευτυχώς, μπορεί να συμβεί αυτό στον κόσμο σου, στην πανέμορφη πραγματικότητα σου!

ΞΥΠΝΑ! Δες τι συμβαίνει! Όχι φίλε μου, αυτό που δεν θες να δείς , έγινε! Είτε το θες είτε όχι! Δεν είσαι κάποιος ξεχωριστός. Και για σένα ισχύουν οι ίδιοι κανόνες. Εμ τι νόμιζες? Γκρέμισε την ψεύτικη πραγματικότητα σου και δες την αλήθεια!! Συνέβη!!!





Μίσος, φθόνος, οργή, σε κατακλίζουν! Κάποιος φταίει! Κάποιος είναι υπεύθυνος! Είσαι εσύ? Είναι κάποιος άλλος? Δεν έχει σημασία. Σημασία είναι ότι κάποιος είναι υπεύθυνος. Τον μισείς!

Κάποιος άλλος φταίει.. Όπως πάντα... Τον μισείς με όλο σου το είναι!!! Ρίξτου τις ευθύνες! Πάρε το βάρος από πάνω σου! Εκείνος στο κάνε αυτό! Τέτοια οργή δεν έχεις νιώσει ποτέ! Δεν κοιμάσαι από την υπερένταση.. Μίσος και τίποτα άλλο! Κανένα συναίσθημα! Είσαι κενός. Πρωτόγονα ένστικτα κυριάρχουν πάνω σου. Ποιός είναι αυτός? Κάποιος άγνωστος, κάποιος γνωστός, κάποιος έρωτας, κάποια ανώτερη δύναμη, η ίδια η μοίρα? Δεν έχει σημασία τι είναι , σημασία έχει ότι είναι ΕΝΟΧΟΣ!

Μήπως από την άλλη είσαι εσύ ο υπεύθυνος? Ναι γιατί να μην είσαι? Μήπως το λάθος ήταν δικό σου? Ναι δικό σου ήταν. Είσαι άξιος των πράξεων σου τότε! Τιμώρησε τον εαυτό σου για αυτό! Υποφέρεις εξαιτίας σου! Διχάζεσαι! Σε μισείς! Μπράβο καλά τα κατάφερες! Πονάς τον εαυτό σου! Σου αξίζει! Πως τα έκανες όλα έτσι? Βουτάς στη παγωμένη θάλασσα ελπίζωντας να μην ξαναβγείς! Είσαι ΕΝΟΧΟΣ πρέπει να τιμωρηθείς!

Μήπως δεν φταίει κανείς? Μήπως οι περιστάσεις σε οδήγησαν εκεί? Για σκέψου το καλύτερα... Άλλο ένα κομμάτι στο πολύπλοκο ψηφιδωτό της ζωής σου.. Μια άσχημη εμπειρία είναι...Και ηρεμείς...





Τελικά το σκέφτεσαι... "Ωραία.., έγινε.. Πως θα μετριάσω τις απώλειες?" Τα ζυγίζεις από δω, τα ζυγίζεις από κει, υπάρχουν λύσεις! Θα βρεθεί το πολυπόθητο φάρμακο... Θα βρεθέι μια μέση λύση! Δεν τα χεις χάσει όλα! Θα συμβιβαστείς με την μετριότητα αλλά θα έχεις κάτι! Σίγουρα υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις! Έμαθες για τον τελευταίο μάγο που ζει σε μια ερημική σπηλιά σε ένα μακρινό βουνό! Αυτός θα ξέρει τι να κάνεις! Θα σε βοηθήσει! Θα τα καταφέρεις!

Ή μήπως όχι...?

Το βρήκες το φάρμακο...Αλλά δεν σε θεραπεύει... Απλά μετριάζει τα συμπτώματα...Το αναπόφευκτο καραδοκεί...




Και ναι! Το καταλαβαίνεις πλέον, το νιώθεις σε όλο σου το είναι! Δεν υπάρχει σωτηρία! Όλα μάυρα... Κανένα νόημα... Δεν θα ξεφύγεις ποτέ.. Καμία λύτρωση για σένα... Νιώσε τη μάυρη συννεφιά να σε τυλίγει.. Έρεβος απλώνεται στη ψυχή σου... Κενό... Ζόφος... Κενό... Πόνος... Κενό... Νοσταλγία... Κενό... Ματαιότητα... Ανυπαρξία... Χάνεσαι...




Και ξαφνικά , ενώ δεν το περιμένεις, μια ακτίδα φωτός σπάει το σκοτάδι!! Ωχ είσαι ζωντανός ακόμα!! Δεν το περίμενες αυτό... Μα πώς? Δεν έχει σημασία! Κοιτάς τον εαυτό σου... Εκεί που αιμοραγούσες βλέπεις μια τεράστια ουλή μόνο! Η πληγή έκλεισε, η ουλή θα μείνει! Μην την κοιτάς. Ζεις! Δεν αλλάζουν τα γεγονότα.. Αλλά γιατί να μην ζήσεις όσο προλαβαίνεις ακόμα?



Επίλογος

Δεν υπάρχει πάντα Happy End.. Έτσι και στην ιστορία μας, θα προσθέσουμε δύο τέλη..

1)Ο κύκλος έκλεισε...
Συγχαρητήρια. Πέρασες όλα τα επίπεδα!
1->2->3->4->5->Τέλος παιχνιδιού, είσαι ελεύθερος -προς το παρών-
Βγήκες από τον λαβύρινθο!
Είσαι τυχερός, άντε φύγε τι περιμένεις?:)

2)1->2->3->4->? Μα που είναι η έξοδος? Έφτασες τόσο κοντά αλλά δεν μπορέις να βγείς.. Ποιόν δρόμο θα διαλέξεις? Μπορείς να τα καταφέρεις.. ΟΧΙ..ΟΧΙ..Οχι μην πας από κει... Δεν με ακούς?...Λάθος δρόμ.. είναι αργά.. Πήγες... ξαναγύρισες πίσω!! Το πέρασες αυτό το στάδιο!! Γιατί ξαναγυρνάς? Άκουσε με!! Είσαι σε λάθος δρόμο!! Σε παρακαλώ άκουσε με και μην προχωράς προς τα κεί..... Σε λυπάμαι φίλε μου , η αποδοχή είναι μακρία για σένα...Ίσως κάποτε τα καταφέρεις.. Περπατάς σε όλα τα στάδια, πάνω-κάτω και δεν φτάνεις ποτέ στο τέρμα... Λυπάμαι για σένα...


Τέλος

Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

monenlaisia ajatuksia...

Διάφορες μικρές σκέψεις που έκανα τελευταία. Κατά βάθος μπορώ να πω πως συνδέονται μεταξύ τους..

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.. Για κάποιο καιρό νόμιζα πως τελικά δεν πεθαίνει ποτέ! Είναι πραγματικά πολύ δυνατό συναίσθημα. Αλλά τελικά πεθαίνει και αυτή..Τελευταία βέβαια, όπως λέει ο λαός. Τι εξυπηρετεί όμως? Είναι κάποια ψυχολογική αυτοάμυνα του οργανισμού μας? Ή προκύπτει καθαρά από εγωιστικούς λόγους επειδή αρνούμαστε την πραγματικότητα?



Υπάρχουν πολλές αλήθειες που μπορεί να γνωρίζουμε αλλά δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να τις παραδεχτέι. Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Μπορεί όλα τα σημάδια και η λογική σου να σου λένε κάτι αλλά εσύ να μην το δέχεσαι. Αυτό είναι η ελπίδα ή απλά το πείσμα?





Μου αρέσει πολύ να χωρίζω τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Πρόσφατα χώρισα τους φίλους σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν αυτοί που σου λένε αυτό που θες να ακούσεις και σε παρηγορούν. Μπορεί να μην ισχύει αλλά το κάνουν με τις καλύτερες προθέσεις για να είσαι ευτυχισμένος. Υπάρχουν και αυτοί όμως που σου λένε την αλήθεια που πρέπει να ακούσεις, γιατί μόνος σου είτε δεν την βλέπεις είτε την αρνείσε. Αυτό πραγματικά θέλει δύναμη από μέρους τους γιατί πολύ εύκολα μπορείς να στραφείς εναντίον τους. Αλλά τελικά συνειδητοποιείς οτί αυτοί σου κάνουν το περισσότερο καλό, γιατί σε βγάζουν από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργείς!