Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

L'enfer, c'est les autres , ou pas?


Με ένα ποτήρι στο χέρι και έχοντας τελειώσει το No Exit του Jean Paul Sartre αρχίζω άλλη μια φορά τις σκέψεις περί ύπαρξης.

"Hell is other people" καταλήγει ο Garcin στο συγκεκριμένο κείμενο...

Πραγματικά οτιδήποτε βασανίζει τον άνθρωπο προέρχεται από τους συνανθρώπους του. Εκμετάλευση, κακοποίηση, κυριαρχία, εξαπάτηση, προδοσία, εγκατάληψη κ.α όλα είναι έννοιες που περιέχουν την αλληλεπίδραση τουλάχιστον 2 ατόμων. Τα λόγια κάποιου άλλου μπορουν να σε πληγώσουν τόσο βαθιά που ποτέ να μην συνέλθεις. Οι πράξεις του μπορεί να σε σημαδέψουν. Τόσα προβλήματα προκύπτουν από την ανάγκη μας να γίνουμε αρεστοί στους άλλους. Τόσα προβλήματα, που οφέιλονται στη θέληση μας για την ένταξη και την παραμονή μας σε κοινωνικές ομάδες. Χωρίς τους άλλους δεν θα είχαμε να αντιμετώπισουμε τίποτα από αυτά.

Τι θα γινόταν όμως τότε με την ίδια μας την ζωή; Σίγουρα ότι κάναμε θα είχε σαν κίνητρο καθαρά την δική μας ευχαρίστηση. Δεν θα ανησυχούσαμε για θέματα εκτός της επιβίωσης μας. Δεν θα ανησυχούσαμε ούτε θα νοιαζόμασταν για τίποτα πέρα του εαυτού μας. Η καθημερινότητα θα ήταν τόσο απλή. Ο καθένας ευτυχισμένος στον μικρόκοσμο του, χωρίς τίποτα που να μπορεί να παρέμβει στην ψυχολογια του , πέρα από τις ίδιες του τις ενέργειες.

Και μια μέρα έρχεται ο θάνατος. Ποιο το νόημα ύπαρξης αυτού του ατόμου? Θα επηρέαζε καθόλου την υπόλοιπη ανθρωπότητα η απουσία του? 'Οχι, ίσως και κανείς μάλιστα να μην μάθαινε για τον θάνατο του.

Η ζωή του θα είχε νόημα μόνο αν η υπαρξη του σήμαινε κάτι για κάποιον άλλον. Για κάποιον άλλον, που η ύπαρξη του πρώτου, θα ήταν κάτι επιθυμητό για τη ζωή του. Έτσι πιστεύω πως το νόημα της ζωής μας ετεροκαθορίζεται . Είναι ένας κύκλος , η ύπαρξη μας έχει νόημα μόνο αν έχει νόημα στην ζωή κάποιου άλλου. Υπάρχουν κάποιοι που μας χρειάζονται στη ζωή τους, και έτσι η δική μας ζωή αποκτά νόημα. Αν δεν υπάρχουν ή όταν τους χάσουμε όλους τότε η ζωή μας είναι απλή επιβίωση, κενή.

Στην υγεία λοιπόν, αυτών, που η υπαρξη μου σημαίνει κάτι γι αυτούς, διοτι εξαιτίας τους, η υπαρξη μου αποκτά νόημα.



Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011

Φαντάσματα

There are only two kinds of ghosts out there.
The ones you forget.

And the ones that kill you.

Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τα φαντάσματα. Νεκροί , ξεχασμένοι άνθρωποι που επιστρέφουν για να ταράξουν τους ζωντανούς. Όπως και να το κάνουμε είναι μια τρομακτική εικόνα.

Μεγαλώνοντας όμως έμαθα τι πραγματικά είναι τα φαντάσματα. Είναι απλά αναμνήσεις. Είναι η ανάμνηση ενός ανθρώπου που επιστρέφει από το παρελθόν και σε στοιχειώνει. Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι νεκρός για να επιστρέψει το φάντασμα του. Αρκεί να έχει φύγει από τη ζωή σου. Πραγματικά ποιά η διαφορά του τότε? Κάτι που το αγνοουμε τελειώς, κάτι που δεν αλληλεπιδρά καθόλου με μας, είναι νεκρό στα πλαίσια του μικρόκοσμού μας.

Οπότε η επιλογή μας είναι να το ξεχάσουμε τελειώς , να το ξορκίσουμε από το μυαλό και τη ζωή μας, να το εξαφανίσουμε, είτε να του δίνουμε ζωή μέσω των αναμνήσεων μας και να δημιουργούμε αυτή την νεκροζωντανη εικόνα του, να του επιτρέπουμε να μας επισκέπτεται κάθε βράδυ και να μας τρομάζει. Να μας τρομάζει, γιατί μας θυμίζει στιγμές είτε τελειώς τραγικές, είτε τόσο απόλυτα όμορφες που ο φόβος ότι δεν θα τις ξαναζήσουμε να είναι αφόρητος!

Το φάντασμα του νεκρού γονέα δεν είναι μια σκιά στη πόρτα, ή ένας θόρυβος στο σπίτι το βράδυ. Είναι η ανάμνηση του και η γνώση ότι δεν θα τον ξαναδούμε, ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε μαζί του.

Το φάντασμα ενός παλιού έρωτα δεν είναι ένα δυσμορφο πλάσμα που θα σέρνεται στην σοφίτα. Είναι η ανάμνηση του πρώτου "Σ' αγαπώ" που σου πε, η υπενθύμιση της απόλυτης ευτυχίας που είχε νιώσει τότε και η επίγνωση ότι αυτή η στιγμή έχει περάσει για πάντα και δεν θα την ξαναζήσεις.

Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Μικρά Λόγια

Δ. έπρεπε να είμαι από την αρχή ξεκάθαρός.
Ζ. όλο λόγια
Π. συγγνώμη που δεν σου είπα την αλήθεια και το πραγματικό γιατί.
Α. συγγνώμη που σε ξαναέβαλα στη ζωή μου για να σε ξαναβγάλω τόσο ευκολα.
Π. μπράβο κατάφερες να καταστρέψεις κάτι όμορφο.
Σ. σε ευχαριστώ που μου έδειξες ότι οι αδελφές ψυχές δεν είναι μοναδικές.
Ε. χαλαρά, είδες τι ωραία γίναν όλα! Σπουδαία βοήθεια, όλα πήγαν τέλεια..
Ε. λίγο τακτ γαμώτο.
Συγγνώμη που σε έκοψα ρε Κ. Αλλά είχες χωθεί βαθειά. Ελπίζω να βγάζεις άκρη στη ζωή σου.
Γ. κανά τηλέφωνο που και που ρε φίλε ..
Ν. γιατί;
Ε. σε ευχαριστώ που είσαι με το μέρος μου.
Ν. σε ευχαριστώ που ξαναγύρισες στη ζωή μου. Πόσο φοβάμαι μην σε ξαναχάσω.
Φ. μου λείπει το πως μιλάγαμε παλιά.
Κ. ευχαριστώ που είσαι πάντα εκεί για μένα.
Β. συγγνώμη που σε έκοψα και σένα. Μια εποχή να ξέρεις σε αγαπούσα.
Ε. γιατί με διέγραψες? Εγώ ακόμα ακολουθώ την υπόσχεση μου όμως.
Α. πως άντεξες τόσα χρόνια?
Α. μην το χαλάσεις τώρα έχεις μια μοναδική ευκαιρεία
Ε. γιατί είσαι τόσο κτητική? Σκέψου και τους άλλoυς μια φορά
Θ. τέτοια διπροσωπία..
Λ. Σ. δεν έχετε ιδέα πόσο καλό μου κάνατε