Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011

Φαντάσματα

There are only two kinds of ghosts out there.
The ones you forget.

And the ones that kill you.

Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τα φαντάσματα. Νεκροί , ξεχασμένοι άνθρωποι που επιστρέφουν για να ταράξουν τους ζωντανούς. Όπως και να το κάνουμε είναι μια τρομακτική εικόνα.

Μεγαλώνοντας όμως έμαθα τι πραγματικά είναι τα φαντάσματα. Είναι απλά αναμνήσεις. Είναι η ανάμνηση ενός ανθρώπου που επιστρέφει από το παρελθόν και σε στοιχειώνει. Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι νεκρός για να επιστρέψει το φάντασμα του. Αρκεί να έχει φύγει από τη ζωή σου. Πραγματικά ποιά η διαφορά του τότε? Κάτι που το αγνοουμε τελειώς, κάτι που δεν αλληλεπιδρά καθόλου με μας, είναι νεκρό στα πλαίσια του μικρόκοσμού μας.

Οπότε η επιλογή μας είναι να το ξεχάσουμε τελειώς , να το ξορκίσουμε από το μυαλό και τη ζωή μας, να το εξαφανίσουμε, είτε να του δίνουμε ζωή μέσω των αναμνήσεων μας και να δημιουργούμε αυτή την νεκροζωντανη εικόνα του, να του επιτρέπουμε να μας επισκέπτεται κάθε βράδυ και να μας τρομάζει. Να μας τρομάζει, γιατί μας θυμίζει στιγμές είτε τελειώς τραγικές, είτε τόσο απόλυτα όμορφες που ο φόβος ότι δεν θα τις ξαναζήσουμε να είναι αφόρητος!

Το φάντασμα του νεκρού γονέα δεν είναι μια σκιά στη πόρτα, ή ένας θόρυβος στο σπίτι το βράδυ. Είναι η ανάμνηση του και η γνώση ότι δεν θα τον ξαναδούμε, ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε μαζί του.

Το φάντασμα ενός παλιού έρωτα δεν είναι ένα δυσμορφο πλάσμα που θα σέρνεται στην σοφίτα. Είναι η ανάμνηση του πρώτου "Σ' αγαπώ" που σου πε, η υπενθύμιση της απόλυτης ευτυχίας που είχε νιώσει τότε και η επίγνωση ότι αυτή η στιγμή έχει περάσει για πάντα και δεν θα την ξαναζήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου