Time - Pink Floyd
Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
And you are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun
And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death
Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say
Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.
Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
And you are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun
And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death
Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say
Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.
Όταν διάβασα πρώτη φορά τους στίχους μπήκα σε άπειρες σκέψεις.
Πόσο χρόνο από τη ζωή μας πετάμε έτσι απλά? Πόσο χρόνο σπαταλάμε χωρίς να κάνουμε κάτι ουσιαστικό? Πόσα πράγματα αφήνουμε για το μέλλον και τελικά δεν κάνουμε τίποτα?
Διαβάζοντας τους στίχους πραγματικά τρόμαξα μήπως ξυπνήσω μια μέρα και συνειδητοποίησω ότι τελικά δεν έχω ζήσει. Ή ότι τελικά πέταξα τον τόσο πολύτιμο χρόνο που έχω και δεν έκανα τίποτα για τον εαυτό μου! Για να μην παρεξηγηθώ με το να κάνω κάτι δεν εννοώ να πάρω κάποιο νόμπελ ή να είμαι όλη την ημέρα για snowboard και να αφησω τις καθημερινές μου υποχρεώσεις στην άκρη, απλά όταν το βράδυ πέφτω για ύπνο να μπορώ να πω πως "Ναι, σήμερα έγινα καλύτερος- ή μάλλον πληρέστερος - άνθρωπος από ότι ήμουν εχθές". Κάτι που μπορεί να γίνει με πολύ απλά καθημερινά πράγματα οπως για παράδειγμα να δω μια νέα ταινία που θα με βάλει σε σκέψεις, να μάθω κάτι καινούργιο για τον κόσμο, να γνωρίσω ένα νέο άτομο, να κάνω μια ωραία συζήτηση με την παρέα μου που θα μου προσφέρει κάτι παραπάνω από μια συζήτηση για μπύρες κτλ κτλ Βλέπω κόσμο γύρω μου που ζεί μια ζωή μέσα στη μετριότητα χωρίς καμιά ανάγκη για κάτι παραπάνω πέρα από τη ρουτίνα , φίλοι μου που περνάνε όλη τους την ημέρα πάνω από το world of warcraft, άνθρωποι που όλη την ημέρα ασχολούνται με το πως θα φτιάξουν το αμάξι τους για να κερδίσουν το θαυμασμό των άλλων , αλλοι που απλά λιώνουν σε έναν καναπέ όλη μέρα και περιμένουν να περάσει η ώρα ώστε να βγούνε για ένα 4ωρο 5ωρο από το σπίτι για να πιουν ένα ποτό .. Άνθρωποι που στην ουσία το μόνο που κάνουν είναι να αφήνουν τη ζωή να περνά, σαν κάτι το βαρετό, και απλά περιμένουν το τέλος. Χωρίς στόχους, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς τίποτα. Τρίτοι παρατηρητές στην ίδια τους τη ζωή! Όλοι αυτοί δυστυχώς θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα αναρωτηθουν τι τους έχει μείνει από τη ζωή τους... Τι αναμνήσεις θα χουν? Την οθόνη του wow που κάνει loading? Και όταν το συνειδητοποίησουν αυτό θα χουν πλέον τον χρόνο και την ικανότητα να ζήσουν?
Ελπίζω να ξυπνήσουν κάποια στιγμή! Εγώ είχα την τύχη να το συνειδητοποίησω αυτό στα 18 μου χάρη σε αυτό το κομμάτι και πιστεύω πως από τότε η ζωή μου είναι απίστευτα πιο γεμάτη!
Πόσο χρόνο από τη ζωή μας πετάμε έτσι απλά? Πόσο χρόνο σπαταλάμε χωρίς να κάνουμε κάτι ουσιαστικό? Πόσα πράγματα αφήνουμε για το μέλλον και τελικά δεν κάνουμε τίποτα?
Διαβάζοντας τους στίχους πραγματικά τρόμαξα μήπως ξυπνήσω μια μέρα και συνειδητοποίησω ότι τελικά δεν έχω ζήσει. Ή ότι τελικά πέταξα τον τόσο πολύτιμο χρόνο που έχω και δεν έκανα τίποτα για τον εαυτό μου! Για να μην παρεξηγηθώ με το να κάνω κάτι δεν εννοώ να πάρω κάποιο νόμπελ ή να είμαι όλη την ημέρα για snowboard και να αφησω τις καθημερινές μου υποχρεώσεις στην άκρη, απλά όταν το βράδυ πέφτω για ύπνο να μπορώ να πω πως "Ναι, σήμερα έγινα καλύτερος- ή μάλλον πληρέστερος - άνθρωπος από ότι ήμουν εχθές". Κάτι που μπορεί να γίνει με πολύ απλά καθημερινά πράγματα οπως για παράδειγμα να δω μια νέα ταινία που θα με βάλει σε σκέψεις, να μάθω κάτι καινούργιο για τον κόσμο, να γνωρίσω ένα νέο άτομο, να κάνω μια ωραία συζήτηση με την παρέα μου που θα μου προσφέρει κάτι παραπάνω από μια συζήτηση για μπύρες κτλ κτλ Βλέπω κόσμο γύρω μου που ζεί μια ζωή μέσα στη μετριότητα χωρίς καμιά ανάγκη για κάτι παραπάνω πέρα από τη ρουτίνα , φίλοι μου που περνάνε όλη τους την ημέρα πάνω από το world of warcraft, άνθρωποι που όλη την ημέρα ασχολούνται με το πως θα φτιάξουν το αμάξι τους για να κερδίσουν το θαυμασμό των άλλων , αλλοι που απλά λιώνουν σε έναν καναπέ όλη μέρα και περιμένουν να περάσει η ώρα ώστε να βγούνε για ένα 4ωρο 5ωρο από το σπίτι για να πιουν ένα ποτό .. Άνθρωποι που στην ουσία το μόνο που κάνουν είναι να αφήνουν τη ζωή να περνά, σαν κάτι το βαρετό, και απλά περιμένουν το τέλος. Χωρίς στόχους, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς τίποτα. Τρίτοι παρατηρητές στην ίδια τους τη ζωή! Όλοι αυτοί δυστυχώς θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα αναρωτηθουν τι τους έχει μείνει από τη ζωή τους... Τι αναμνήσεις θα χουν? Την οθόνη του wow που κάνει loading? Και όταν το συνειδητοποίησουν αυτό θα χουν πλέον τον χρόνο και την ικανότητα να ζήσουν?
Ελπίζω να ξυπνήσουν κάποια στιγμή! Εγώ είχα την τύχη να το συνειδητοποίησω αυτό στα 18 μου χάρη σε αυτό το κομμάτι και πιστεύω πως από τότε η ζωή μου είναι απίστευτα πιο γεμάτη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου