O μεγάλος συγγραφέας Paulo Coelho είναι κατά τη γνώμη μου υπερεκτιμημένος. Για χρόνια άκουγα διθυράμβους για τα έργα του και κυρίως για τον Αλχημιστή. Όταν τελικά διάβασα τα βιβλία του κατέληξα πως το μόνο που άξιζε από αυτά ήταν μερικά αποφθέγματα που έγγραφε. Οπότε μια μέρα έπεσα στο βιβλίο του "Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός" στο οποίο κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει και στα υπόλοιπα. Γράφει μόνο αποφθέγματα. Και το βρήκα εκπληκτικό!
Παραθέτω ένα κομμάτι που υπήρξε πηγή για σκέψη
Όταν μαθαίνει να χειρίζεται το σπαθί ο πολεμιστής του φωτός ανακαλύπτει πως ο εξοπλισμός του πρέπει να ολοκληρωθεί πράγμα που συμπεριλαμβάνει και μια πανοπλία.
Έτσι ξεκινά αναζητώντας την πανοπλία και ακούει τις προτάσεις των διάφορων πωλητών.
"Χρησιμοποίησε το θώρακα της μοναξιάς" λέει ο ένας.
"Χρησιμοποίησε την ασπίδα του κυνισμού " φωνάζει ένας άλλος.
"Η καλύτερη πανοπλία είναι να μην αφήνεις τίποτα να σε εμπλέκει" δηλώνει ένας τρίτος
[...]
O θώρακας της μοναξιάς...Μήπως τελικά αυτή είναι η καλύτερη άμυνα? Είναι βαρύ φορτίο αλλά τίποτα δεν σε πληγώνει. Είσαι άτρωτος. Hell is other people. Συμφωνώ. Όλα τα άσχημα προέρχονται λόγω των άλλων. Είτε είναι κάποιος που σε πληγώνει, είτε κάποιος για τον οποίο ανησυχείς, είτε απλά κάποιος που αγαπάς παθαίνει κάτι... Όλα τα πράγματα που σου προκαλούν δυστυχία προέρχονται -είτε έμμεσα είτε άμεσα- από τη συναναστροφή σου με άλλους. Οπότε τελικά μήπως είναι καλύτερο να είσα μόνος? Χάνεις ένα τεράστιο μέρος από την ουσία της ζωής αλλά αυτό το ελάχιστο που μένει μπορείς να το απολαύσεις.
Μια εποχή (γυμνάσιο,λύκειο) κλειδώθηκα στον εαυτό μου. Έχασα πολλές εμπειρίες και πράγματα που ζηλέυω όσους τα ζήσαν , αλλά από την άλλη ήμουν ευτυχισμένος στον μικρόκοσμό μου. Και όταν βγήκα από αυτόν είδα την ομορφιά της ζωής που έχανα αλλά πλήγωσα και πληγώθηκα.
Τι αξίζει τελικά?
Φίλε Vanyar, θαρρώ ότι κάνεις, ή μάλλον σκέφτεσαι το λάθος που σκέφτονται άπειροι άνθρωποι. "Πληγώθηκα, λάθος μου, να μάθω να μην ανοίγομαι" φράσεις που έχουν πει εκατομμύρια άνθρωποι σε όλες τις γλώσσες. Μετά έρχονται οι άλλες σκέψεις "δεν θα το ξαναπάθω, δεν θα ξαναπληγωθώ, καλύτερα μόνος" όμως αυτό είναι απλά λάθος. αυτό γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι επικεντρώνονται σε εκείνη την στιγμή. Δεν σκέφτονται τι τους οδήγησε εκεί και αν σε όλους τους έβαζες να τα θυμηθούν όλα τότε κανείς δεν θα μετάνιωνε. Αν θες δες το και έτσι: όπως λέει ένα τραγούδι "I hurt myself today,to see that i still feel" αυτό το έκανε για να δει αν ζει. Ο πόνος είναι η απόδειξη ότι ζούμε. Και αυτό γιατί ο πόνος αυτός έρχεται μετά από μια απερίγραπτη χαρά! Αλλιώς δεν ζούμε, απλά επιβιώνουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφή