Δεν ακούω, αλλά υπάρχω.
Δεν μυρίζω, αλλά υπάρχω.
Δεν βλέπω, αλλά υπάρχω.
Δεν νιώθω, αλλά υπάρχω.
Δεν γεύομαι, αλλά υπάρχω.
Δεν σκέφτομαι, δεν υπάρχω!
Χωρίς τις 5 αισθήσεις, εξακολουθώ να υπάρχω, αναγνωρίζω το "εγώ".
Προσπαθώ πολλές φορές να καταλάβω πως είναι το να μην σκέφτομαι. Προσπαθώ να φανταστώ την ολοκληρωτική σιωπή αυτής της φωνής που ακούω όλη μέρα μέσα μου. Αυτό που αναγνωρίζω ως εγώ.
Σε αυτές τις περιπτώσεις καταφέρνω να σκεφτώ αυτή την κατάσταση για ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου. Μετά τρομάζω. Στη συνέχεια αναλογιζόμενος πως θα ήταν αν αυτή η κατάσταση ήταν μόνιμη νιώθω δύο πράγματα. Πρώτον όπως και να ακούγεται νιώθω πλήξη! Δεν γίνεται να διανοηθώ να μην σκέφτομαι. Γρήγορα όμως η λογική μου λέει πως δεν θα ένιωθα πλήξη διότι πολύ απλά δεν θα υπήρχα πλέον.
Και τότε εμφανίζεται το δέυτερο συναίσθημα που είναι ο φόβος. Αυτή η κατάσταση αν δεχτούμε το φιλοσοφικό κίνημα του υλισμού (Materialism) είναι αυτό που θα έρθει με τον θάνατο μας. Θα πάψουμε να υπάρχουμε. Εκείνη τη στιγμή δεν θα έχω σκέψεις και μνήμες. Ανυπαρξία. Και τρομάζω... Δεν θέλω να πιστεύω ότι κάποτε -αν και σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορώ να το αντιληφθώ καν- δεν θα ακούω αυτή την εσωτερική φωνή, δεν θα έχω επίγνωση ότι βρίσκομαι κάπου.

Θέλω , έχω την ανάγκη να ελπίζω ότι είτε θα συνεχιστεί η ύπαρξη μου σε ένα άλλο περιβάλλον είτε ξανά σε αυτόν τον κόσμο ή έστω στο απόλυτο κενό. Αρκεί να έχω επίγνωση του "εγώ". Αυτή η ανάγκη με οδήγει αναγκαστικά στην ελπίδα για κάτι ανώτερο. Μια πίστη σε κάτι ανώτερο , στην οποία δεν θα απουσιάζει η συνέχιση του "εγώ" μου. Θέλω να ελπίζω ότι έστω σαν άνθρωπος, ψάρι, μικρόβιο, σε ένα ολοσκότεινο δωμάτιο, σε ένα ολοφώτεινο δωμάτιο, μέσα στο σύμπαν, κάπου θα υπάρχω και θα σκέφτομαι . Αρνούμαι, παρά την αφοσίωση μου στην επιστήμη , ότι απλά μια μέρα θα χαθώ για πάντα. Είναι βέβαια απίστευτα εγωιστική σκέψη αλλά δεν μπορώ να το δεχθώ. Με παρηγορεί ότι δεν είμαι μόνο εγώ όμως ο εγωιστής! Σε αυτόν τον φόβο έχουν χτιστεί οι περίσσοτερες θρησκείες της ανθρωπότητας. Όλοι οι άνθρωποι πάντα ήθελαν να συνεχιστεί η ύπαρξη τους. Σε έναν παράδεισο-κόλαση, σε μια μετενσάρκωση σε κάποιο πλάσμα κτλ κτλ. Άρα ευτυχώς αυτόν μου τον φόβο τον μοιράζομαι με εκκατομύρια άλλους και δεν είμαι παράλογος. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι οποιόδηποτε πλάσμα που έχει την επίγνωση ότι κάπου υπάρχει μια μέρα απλά θα χαθεί.
Σκέφτομαι άρα υπάρχω (Cogito ergo sum) έλεγε ο Ντεκάρτ και δεν μπορώ παρά απλά να συμφωνήσω μαζί του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου