Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

Η μαγεία της μουσικής

Η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Μερικές νότες μας δίνουν άπειρους διαφορετικούς συνδυασμούς τους και δημιουργούν άπειρες μελωδίες ικανές να μας αγγίξουν σε ένα βαθύτερο επίπεδο, που ελάχιστα άλλα πράγματα μπορούν.

Οι μάγοι της μουσικής, με όπλο τους αυτές τις νότες δημιουργούν μελωδίες και παίζουν με τα συναισθήματά μας. Μπορούν να μας ταξιδέψουν, να μας προκαλέσουν χαρά, λύπη, χαλάρωση, ένταση, αισιοδοξία, απαισιοδοξία, κάθε δυνατό συναίσθημα. Όταν ακουμε τα τραγούδια τους είμαστε απόλυτα στον έλεγχο τους.

Αλλά η πραγματική μαγεία της μουσικής δεν είναι αυτή. Είναι αυτή η ξεχωριστή δύναμη που έχει ένα τραγούδι να παγιδεύει τον χρόνο, στιγμές από τη ζωή μας. Και όχι μόνο τις παγιδεύει αλλά από κει και ύστερα, το ίδιο τραγούδι οπουδήποτε και να το ακούσουμε μας αφήνει να κοιτάξουμε σε αυτές τις στιγμές και να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, να τις θυμηθούμε και να τις ξαναζήσουμε. Μερικές φορές μάλιστα τόσο έντονα που μπορεί αυτομάτως να μας αλλάξει τη διάθεση ή ακόμα και να μας φοβίζει να το ακούσουμε. Αυτή είναι για μένα η πραγματική δύναμη της μουσικής και είναι ασύληπτα τεράστια.





Μερικά τέτοια κομμάτια που σημαίνουν πολλά για μένα...
Lord of the Rings - Blind Guardian
A Dying Wish-Anathema

Joutsenlaulu - Yö

Children - Robert Miles

Holiday , Wind of change - Scorpions
Fullmoon - Sonata Arctica
Black diamond - Stratovarious
Perkele - Amorphis

Wish you were here - Blackmore's Night

Far Away - Nickelback

Coming back to life - Pink Floyd

Just say yes - Snow Patrol

Ikkunaprinsessa- Ville Valo and The Agents

Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

O θώρακας της μοναξιάς

O μεγάλος συγγραφέας Paulo Coelho είναι κατά τη γνώμη μου υπερεκτιμημένος. Για χρόνια άκουγα διθυράμβους για τα έργα του και κυρίως για τον Αλχημιστή. Όταν τελικά διάβασα τα βιβλία του κατέληξα πως το μόνο που άξιζε από αυτά ήταν μερικά αποφθέγματα που έγγραφε. Οπότε μια μέρα έπεσα στο βιβλίο του "Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός" στο οποίο κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει και στα υπόλοιπα. Γράφει μόνο αποφθέγματα. Και το βρήκα εκπληκτικό!

Παραθέτω ένα κομμάτι που υπήρξε πηγή για σκέψη

Όταν μαθαίνει να χειρίζεται το σπαθί ο πολεμιστής του φωτός ανακαλύπτει πως ο εξοπλισμός του πρέπει να ολοκληρωθεί πράγμα που συμπεριλαμβάνει και μια πανοπλία.
Έτσι ξεκινά αναζητώντας την πανοπλία και ακούει τις προτάσεις των διάφορων πωλητών.
"Χρησιμοποίησε το θώρακα της μοναξιάς" λέει ο ένας.
"Χρησιμοποίησε την ασπίδα του κυνισμού " φωνάζει ένας άλλος.
"Η καλύτερη πανοπλία είναι να μην αφήνεις τίποτα να σε εμπλέκει" δηλώνει ένας τρίτος
[...]


O θώρακας της μοναξιάς...Μήπως τελικά αυτή είναι η καλύτερη άμυνα? Είναι βαρύ φορτίο αλλά τίποτα δεν σε πληγώνει. Είσαι άτρωτος. Hell is other people. Συμφωνώ. Όλα τα άσχημα προέρχονται λόγω των άλλων. Είτε είναι κάποιος που σε πληγώνει, είτε κάποιος για τον οποίο ανησυχείς, είτε απλά κάποιος που αγαπάς παθαίνει κάτι... Όλα τα πράγματα που σου προκαλούν δυστυχία προέρχονται -είτε έμμεσα είτε άμεσα- από τη συναναστροφή σου με άλλους. Οπότε τελικά μήπως είναι καλύτερο να είσα μόνος? Χάνεις ένα τεράστιο μέρος από την ουσία της ζωής αλλά αυτό το ελάχιστο που μένει μπορείς να το απολαύσεις.

Μια εποχή (γυμνάσιο,λύκειο) κλειδώθηκα στον εαυτό μου. Έχασα πολλές εμπειρίες και πράγματα που ζηλέυω όσους τα ζήσαν , αλλά από την άλλη ήμουν ευτυχισμένος στον μικρόκοσμό μου. Και όταν βγήκα από αυτόν είδα την ομορφιά της ζωής που έχανα αλλά πλήγωσα και πληγώθηκα.

Τι αξίζει τελικά?

Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010

Σκέψεις για την Ύπαρξη

Υπάρχω.
Δεν ακούω, αλλά υπάρχω.
Δεν μυρίζω, αλλά υπάρχω.

Δεν βλέπω, αλλά υπάρχω.
Δεν νιώθω, αλλά υπάρχω.

Δεν γεύομαι, αλλά υπάρχω.
Δεν σκέφτομαι, δεν υπάρχω!


Χωρίς τις 5 αισθήσεις, εξακολουθώ να υπάρχω, αναγνωρίζω το "εγώ".
Προσπαθώ πολλές φορές να καταλάβω πως είναι το να μην σκέφτομαι. Προσπαθώ να φανταστώ την ολοκληρωτική σιωπή αυτής της φωνής που ακούω όλη μέρα μέσα μου. Αυτό που αναγνωρίζω ως εγώ.

Σε αυτές τις περιπτώσεις καταφέρνω να σκεφτώ αυτή την κατάσταση για ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου. Μετά τρομάζω. Στη συνέχεια αναλογιζόμενος πως θα ήταν αν αυτή η κατάσταση ήταν μόνιμη νιώθω δύο πράγματα. Πρώτον όπως και να ακούγεται νιώθω πλήξη! Δεν γίνεται να διανοηθώ να μην σκέφτομαι. Γρήγορα όμως η λογική μου λέει πως δεν θα ένιωθα πλήξη διότι πολύ απλά δεν θα υπήρχα πλέον.

Και τότε εμφανίζεται το δέυτερο συναίσθημα που είναι ο φόβος. Αυτή η κατάσταση αν δεχτούμε το φιλοσοφικό κίνημα του υλισμού (Materialism) είναι αυτό που θα έρθει με τον θάνατο μας. Θα πάψουμε να υπάρχουμε. Εκείνη τη στιγμή δεν θα έχω σκέψεις και μνήμες. Ανυπαρξία. Και τρομάζω... Δεν θέλω να πιστεύω ότι κάποτε -αν και σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορώ να το αντιληφθώ καν- δεν θα ακούω αυτή την εσωτερική φωνή, δεν θα έχω επίγνωση ότι βρίσκομαι κάπου.





Θέλω , έχω την ανάγκη να ελπίζω ότι είτε θα συνεχιστεί η ύπαρξη μου σε ένα άλλο περιβάλλον είτε ξανά σε αυτόν τον κόσμο ή έστω στο απόλυτο κενό. Αρκεί να έχω επίγνωση του "εγώ". Αυτή η ανάγκη με οδήγει αναγκαστικά στην ελπίδα για κάτι ανώτερο. Μια πίστη σε κάτι ανώτερο , στην οποία δεν θα απουσιάζει η συνέχιση του "εγώ" μου. Θέλω να ελπίζω ότι έστω σαν άνθρωπος, ψάρι, μικρόβιο, σε ένα ολοσκότεινο δωμάτιο, σε ένα ολοφώτεινο δωμάτιο, μέσα στο σύμπαν, κάπου θα υπάρχω και θα σκέφτομαι . Αρνούμαι, παρά την αφοσίωση μου στην επιστήμη , ότι απλά μια μέρα θα χαθώ για πάντα. Είναι βέβαια απίστευτα εγωιστική σκέψη αλλά δεν μπορώ να το δεχθώ. Με παρηγορεί ότι δεν είμαι μόνο εγώ όμως ο εγωιστής! Σε αυτόν τον φόβο έχουν χτιστεί οι περίσσοτερες θρησκείες της ανθρωπότητας. Όλοι οι άνθρωποι πάντα ήθελαν να συνεχιστεί η ύπαρξη τους. Σε έναν παράδεισο-κόλαση, σε μια μετενσάρκωση σε κάποιο πλάσμα κτλ κτλ. Άρα ευτυχώς αυτόν μου τον φόβο τον μοιράζομαι με εκκατομύρια άλλους και δεν είμαι παράλογος. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι οποιόδηποτε πλάσμα που έχει την επίγνωση ότι κάπου υπάρχει μια μέρα απλά θα χαθεί.

Σκέφτομαι άρα υπάρχω (Cogito ergo sum) έλεγε ο Ντεκάρτ και δεν μπορώ παρά απλά να συμφωνήσω μαζί του.

Χρόνος

Ένα από τα πράγματα που πραγματικά μου άλλαξαν τρόπο σκέψης, είναι το παρακάτω τραγούδι:

Time - Pink Floyd

Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
And you are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say

Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.



Όταν διάβασα πρώτη φορά τους στίχους μπήκα σε άπειρες σκέψεις.
Πόσο χρόνο από τη ζωή μας πετάμε έτσι απλά? Πόσο χρόνο σπαταλάμε χωρίς να κάνουμε κάτι ουσιαστικό? Πόσα πράγματα αφήνουμε για το μέλλον και τελικά δεν κάνουμε τίποτα?
Διαβάζοντας τους στίχους πραγματικά τρόμαξα μήπως ξυπνήσω μια μέρα και συνειδητοποίησω ότι τελικά δεν έχω ζήσει. Ή ότι τελικά πέταξα τον τόσο πολύτιμο χρόνο που έχω και δεν έκανα τίποτα για τον εαυτό μου! Για να μην παρεξηγηθώ με το να κάνω κάτι δεν εννοώ να πάρω κάποιο νόμπελ ή να είμαι όλη την ημέρα για snowboard και να αφησω τις καθημερινές μου υποχρεώσεις στην άκρη, απλά όταν το βράδυ πέφτω για ύπνο να μπορώ να πω πως "Ναι, σήμερα έγινα καλύτερος- ή μάλλον πληρέστερος - άνθρωπος από ότι ήμουν εχθές". Κάτι που μπορεί να γίνει με πολύ απλά καθημερινά πράγματα οπως για παράδειγμα να δω μια νέα ταινία που θα με βάλει σε σκέψεις, να μάθω κάτι καινούργιο για τον κόσμο, να γνωρίσω ένα νέο άτομο, να κάνω μια ωραία συζήτηση με την παρέα μου που θα μου προσφέρει κάτι παραπάνω από μια συζήτηση για μπύρες κτλ κτλ Βλέπω κόσμο γύρω μου που ζεί μια ζωή μέσα στη μετριότητα χωρίς καμιά ανάγκη για κάτι παραπάνω πέρα από τη ρουτίνα , φίλοι μου που περνάνε όλη τους την ημέρα πάνω από το world of warcraft, άνθρωποι που όλη την ημέρα ασχολούνται με το πως θα φτιάξουν το αμάξι τους για να κερδίσουν το θαυμασμό των άλλων , αλλοι που απλά λιώνουν σε έναν καναπέ όλη μέρα και περιμένουν να περάσει η ώρα ώστε να βγούνε για ένα 4ωρο 5ωρο από το σπίτι για να πιουν ένα ποτό .. Άνθρωποι που στην ουσία το μόνο που κάνουν είναι να αφήνουν τη ζωή να περνά, σαν κάτι το βαρετό, και απλά περιμένουν το τέλος. Χωρίς στόχους, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς τίποτα. Τρίτοι παρατηρητές στην ίδια τους τη ζωή! Όλοι αυτοί δυστυχώς θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα αναρωτηθουν τι τους έχει μείνει από τη ζωή τους... Τι αναμνήσεις θα χουν? Την οθόνη του wow που κάνει loading? Και όταν το συνειδητοποίησουν αυτό θα χουν πλέον τον χρόνο και την ικανότητα να ζήσουν?
Ελπίζω να ξυπνήσουν κάποια στιγμή! Εγώ είχα την τύχη να το συνειδητοποίησω αυτό στα 18 μου χάρη σε αυτό το κομμάτι και πιστεύω πως από τότε η ζωή μου είναι απίστευτα πιο γεμάτη!