Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010

Trapped inside the Kübler-Ross cyrcle...

Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή! Tα πέντε στάδια της θλίψης όπως τα διατύπωσε η Kübler-Ross...
Μετά από ένα τραγικό γεγονός, μια τραγική είδηση θα πρέπει να τα διασχίσεις όλα για να φτάσεις στη λύτρωση και να συνεχίσεις τη ζωή σου..





Δεν συνέβη σε σένα αυτό.. Παρά είσαι ξεχωριστός... Κάτι άλλο έγινε... Κάτι προσωρινό.. Ναι προφανώς όλα θα είναι καλά μετά από λίγο... Και να μην είναι θα τα διορθώσεις εσύ.. Στο κάτω-κάτω είσαι εσύ! Δεν μπορεί να συμβαίνει σε σένα , μην είμαστε υπερβολικοί! Όλα θα πάνε καλά!

Σήκωσε τα τείχη της άρνησης γύρω σου... Αγνόησε τα γεγονότα..Δώσε τις δικές σου ερμηνείες στα πάντα... Φτιάξε τον δικό σου κόσμο, τους δικούς σου κανόνες! Όλα εκεί μέσα είναι όπως τα θες.. Όλα σε βολεύουν και είναι υπερ σου.. Έτσι μπράβο... Δεν είναι νύχτα, απλά ο ήλιος σήμερα δεν φωτίζει..Ναι αυτό ειναι.. Όλα καλά ευτυχώς, μπορεί να συμβεί αυτό στον κόσμο σου, στην πανέμορφη πραγματικότητα σου!

ΞΥΠΝΑ! Δες τι συμβαίνει! Όχι φίλε μου, αυτό που δεν θες να δείς , έγινε! Είτε το θες είτε όχι! Δεν είσαι κάποιος ξεχωριστός. Και για σένα ισχύουν οι ίδιοι κανόνες. Εμ τι νόμιζες? Γκρέμισε την ψεύτικη πραγματικότητα σου και δες την αλήθεια!! Συνέβη!!!





Μίσος, φθόνος, οργή, σε κατακλίζουν! Κάποιος φταίει! Κάποιος είναι υπεύθυνος! Είσαι εσύ? Είναι κάποιος άλλος? Δεν έχει σημασία. Σημασία είναι ότι κάποιος είναι υπεύθυνος. Τον μισείς!

Κάποιος άλλος φταίει.. Όπως πάντα... Τον μισείς με όλο σου το είναι!!! Ρίξτου τις ευθύνες! Πάρε το βάρος από πάνω σου! Εκείνος στο κάνε αυτό! Τέτοια οργή δεν έχεις νιώσει ποτέ! Δεν κοιμάσαι από την υπερένταση.. Μίσος και τίποτα άλλο! Κανένα συναίσθημα! Είσαι κενός. Πρωτόγονα ένστικτα κυριάρχουν πάνω σου. Ποιός είναι αυτός? Κάποιος άγνωστος, κάποιος γνωστός, κάποιος έρωτας, κάποια ανώτερη δύναμη, η ίδια η μοίρα? Δεν έχει σημασία τι είναι , σημασία έχει ότι είναι ΕΝΟΧΟΣ!

Μήπως από την άλλη είσαι εσύ ο υπεύθυνος? Ναι γιατί να μην είσαι? Μήπως το λάθος ήταν δικό σου? Ναι δικό σου ήταν. Είσαι άξιος των πράξεων σου τότε! Τιμώρησε τον εαυτό σου για αυτό! Υποφέρεις εξαιτίας σου! Διχάζεσαι! Σε μισείς! Μπράβο καλά τα κατάφερες! Πονάς τον εαυτό σου! Σου αξίζει! Πως τα έκανες όλα έτσι? Βουτάς στη παγωμένη θάλασσα ελπίζωντας να μην ξαναβγείς! Είσαι ΕΝΟΧΟΣ πρέπει να τιμωρηθείς!

Μήπως δεν φταίει κανείς? Μήπως οι περιστάσεις σε οδήγησαν εκεί? Για σκέψου το καλύτερα... Άλλο ένα κομμάτι στο πολύπλοκο ψηφιδωτό της ζωής σου.. Μια άσχημη εμπειρία είναι...Και ηρεμείς...





Τελικά το σκέφτεσαι... "Ωραία.., έγινε.. Πως θα μετριάσω τις απώλειες?" Τα ζυγίζεις από δω, τα ζυγίζεις από κει, υπάρχουν λύσεις! Θα βρεθεί το πολυπόθητο φάρμακο... Θα βρεθέι μια μέση λύση! Δεν τα χεις χάσει όλα! Θα συμβιβαστείς με την μετριότητα αλλά θα έχεις κάτι! Σίγουρα υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις! Έμαθες για τον τελευταίο μάγο που ζει σε μια ερημική σπηλιά σε ένα μακρινό βουνό! Αυτός θα ξέρει τι να κάνεις! Θα σε βοηθήσει! Θα τα καταφέρεις!

Ή μήπως όχι...?

Το βρήκες το φάρμακο...Αλλά δεν σε θεραπεύει... Απλά μετριάζει τα συμπτώματα...Το αναπόφευκτο καραδοκεί...




Και ναι! Το καταλαβαίνεις πλέον, το νιώθεις σε όλο σου το είναι! Δεν υπάρχει σωτηρία! Όλα μάυρα... Κανένα νόημα... Δεν θα ξεφύγεις ποτέ.. Καμία λύτρωση για σένα... Νιώσε τη μάυρη συννεφιά να σε τυλίγει.. Έρεβος απλώνεται στη ψυχή σου... Κενό... Ζόφος... Κενό... Πόνος... Κενό... Νοσταλγία... Κενό... Ματαιότητα... Ανυπαρξία... Χάνεσαι...




Και ξαφνικά , ενώ δεν το περιμένεις, μια ακτίδα φωτός σπάει το σκοτάδι!! Ωχ είσαι ζωντανός ακόμα!! Δεν το περίμενες αυτό... Μα πώς? Δεν έχει σημασία! Κοιτάς τον εαυτό σου... Εκεί που αιμοραγούσες βλέπεις μια τεράστια ουλή μόνο! Η πληγή έκλεισε, η ουλή θα μείνει! Μην την κοιτάς. Ζεις! Δεν αλλάζουν τα γεγονότα.. Αλλά γιατί να μην ζήσεις όσο προλαβαίνεις ακόμα?



Επίλογος

Δεν υπάρχει πάντα Happy End.. Έτσι και στην ιστορία μας, θα προσθέσουμε δύο τέλη..

1)Ο κύκλος έκλεισε...
Συγχαρητήρια. Πέρασες όλα τα επίπεδα!
1->2->3->4->5->Τέλος παιχνιδιού, είσαι ελεύθερος -προς το παρών-
Βγήκες από τον λαβύρινθο!
Είσαι τυχερός, άντε φύγε τι περιμένεις?:)

2)1->2->3->4->? Μα που είναι η έξοδος? Έφτασες τόσο κοντά αλλά δεν μπορέις να βγείς.. Ποιόν δρόμο θα διαλέξεις? Μπορείς να τα καταφέρεις.. ΟΧΙ..ΟΧΙ..Οχι μην πας από κει... Δεν με ακούς?...Λάθος δρόμ.. είναι αργά.. Πήγες... ξαναγύρισες πίσω!! Το πέρασες αυτό το στάδιο!! Γιατί ξαναγυρνάς? Άκουσε με!! Είσαι σε λάθος δρόμο!! Σε παρακαλώ άκουσε με και μην προχωράς προς τα κεί..... Σε λυπάμαι φίλε μου , η αποδοχή είναι μακρία για σένα...Ίσως κάποτε τα καταφέρεις.. Περπατάς σε όλα τα στάδια, πάνω-κάτω και δεν φτάνεις ποτέ στο τέρμα... Λυπάμαι για σένα...


Τέλος

Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

monenlaisia ajatuksia...

Διάφορες μικρές σκέψεις που έκανα τελευταία. Κατά βάθος μπορώ να πω πως συνδέονται μεταξύ τους..

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.. Για κάποιο καιρό νόμιζα πως τελικά δεν πεθαίνει ποτέ! Είναι πραγματικά πολύ δυνατό συναίσθημα. Αλλά τελικά πεθαίνει και αυτή..Τελευταία βέβαια, όπως λέει ο λαός. Τι εξυπηρετεί όμως? Είναι κάποια ψυχολογική αυτοάμυνα του οργανισμού μας? Ή προκύπτει καθαρά από εγωιστικούς λόγους επειδή αρνούμαστε την πραγματικότητα?



Υπάρχουν πολλές αλήθειες που μπορεί να γνωρίζουμε αλλά δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να τις παραδεχτέι. Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Μπορεί όλα τα σημάδια και η λογική σου να σου λένε κάτι αλλά εσύ να μην το δέχεσαι. Αυτό είναι η ελπίδα ή απλά το πείσμα?





Μου αρέσει πολύ να χωρίζω τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Πρόσφατα χώρισα τους φίλους σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν αυτοί που σου λένε αυτό που θες να ακούσεις και σε παρηγορούν. Μπορεί να μην ισχύει αλλά το κάνουν με τις καλύτερες προθέσεις για να είσαι ευτυχισμένος. Υπάρχουν και αυτοί όμως που σου λένε την αλήθεια που πρέπει να ακούσεις, γιατί μόνος σου είτε δεν την βλέπεις είτε την αρνείσε. Αυτό πραγματικά θέλει δύναμη από μέρους τους γιατί πολύ εύκολα μπορείς να στραφείς εναντίον τους. Αλλά τελικά συνειδητοποιείς οτί αυτοί σου κάνουν το περισσότερο καλό, γιατί σε βγάζουν από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργείς!

Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

Η μαγεία της μουσικής

Η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Μερικές νότες μας δίνουν άπειρους διαφορετικούς συνδυασμούς τους και δημιουργούν άπειρες μελωδίες ικανές να μας αγγίξουν σε ένα βαθύτερο επίπεδο, που ελάχιστα άλλα πράγματα μπορούν.

Οι μάγοι της μουσικής, με όπλο τους αυτές τις νότες δημιουργούν μελωδίες και παίζουν με τα συναισθήματά μας. Μπορούν να μας ταξιδέψουν, να μας προκαλέσουν χαρά, λύπη, χαλάρωση, ένταση, αισιοδοξία, απαισιοδοξία, κάθε δυνατό συναίσθημα. Όταν ακουμε τα τραγούδια τους είμαστε απόλυτα στον έλεγχο τους.

Αλλά η πραγματική μαγεία της μουσικής δεν είναι αυτή. Είναι αυτή η ξεχωριστή δύναμη που έχει ένα τραγούδι να παγιδεύει τον χρόνο, στιγμές από τη ζωή μας. Και όχι μόνο τις παγιδεύει αλλά από κει και ύστερα, το ίδιο τραγούδι οπουδήποτε και να το ακούσουμε μας αφήνει να κοιτάξουμε σε αυτές τις στιγμές και να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, να τις θυμηθούμε και να τις ξαναζήσουμε. Μερικές φορές μάλιστα τόσο έντονα που μπορεί αυτομάτως να μας αλλάξει τη διάθεση ή ακόμα και να μας φοβίζει να το ακούσουμε. Αυτή είναι για μένα η πραγματική δύναμη της μουσικής και είναι ασύληπτα τεράστια.





Μερικά τέτοια κομμάτια που σημαίνουν πολλά για μένα...
Lord of the Rings - Blind Guardian
A Dying Wish-Anathema

Joutsenlaulu - Yö

Children - Robert Miles

Holiday , Wind of change - Scorpions
Fullmoon - Sonata Arctica
Black diamond - Stratovarious
Perkele - Amorphis

Wish you were here - Blackmore's Night

Far Away - Nickelback

Coming back to life - Pink Floyd

Just say yes - Snow Patrol

Ikkunaprinsessa- Ville Valo and The Agents

Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

O θώρακας της μοναξιάς

O μεγάλος συγγραφέας Paulo Coelho είναι κατά τη γνώμη μου υπερεκτιμημένος. Για χρόνια άκουγα διθυράμβους για τα έργα του και κυρίως για τον Αλχημιστή. Όταν τελικά διάβασα τα βιβλία του κατέληξα πως το μόνο που άξιζε από αυτά ήταν μερικά αποφθέγματα που έγγραφε. Οπότε μια μέρα έπεσα στο βιβλίο του "Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός" στο οποίο κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει και στα υπόλοιπα. Γράφει μόνο αποφθέγματα. Και το βρήκα εκπληκτικό!

Παραθέτω ένα κομμάτι που υπήρξε πηγή για σκέψη

Όταν μαθαίνει να χειρίζεται το σπαθί ο πολεμιστής του φωτός ανακαλύπτει πως ο εξοπλισμός του πρέπει να ολοκληρωθεί πράγμα που συμπεριλαμβάνει και μια πανοπλία.
Έτσι ξεκινά αναζητώντας την πανοπλία και ακούει τις προτάσεις των διάφορων πωλητών.
"Χρησιμοποίησε το θώρακα της μοναξιάς" λέει ο ένας.
"Χρησιμοποίησε την ασπίδα του κυνισμού " φωνάζει ένας άλλος.
"Η καλύτερη πανοπλία είναι να μην αφήνεις τίποτα να σε εμπλέκει" δηλώνει ένας τρίτος
[...]


O θώρακας της μοναξιάς...Μήπως τελικά αυτή είναι η καλύτερη άμυνα? Είναι βαρύ φορτίο αλλά τίποτα δεν σε πληγώνει. Είσαι άτρωτος. Hell is other people. Συμφωνώ. Όλα τα άσχημα προέρχονται λόγω των άλλων. Είτε είναι κάποιος που σε πληγώνει, είτε κάποιος για τον οποίο ανησυχείς, είτε απλά κάποιος που αγαπάς παθαίνει κάτι... Όλα τα πράγματα που σου προκαλούν δυστυχία προέρχονται -είτε έμμεσα είτε άμεσα- από τη συναναστροφή σου με άλλους. Οπότε τελικά μήπως είναι καλύτερο να είσα μόνος? Χάνεις ένα τεράστιο μέρος από την ουσία της ζωής αλλά αυτό το ελάχιστο που μένει μπορείς να το απολαύσεις.

Μια εποχή (γυμνάσιο,λύκειο) κλειδώθηκα στον εαυτό μου. Έχασα πολλές εμπειρίες και πράγματα που ζηλέυω όσους τα ζήσαν , αλλά από την άλλη ήμουν ευτυχισμένος στον μικρόκοσμό μου. Και όταν βγήκα από αυτόν είδα την ομορφιά της ζωής που έχανα αλλά πλήγωσα και πληγώθηκα.

Τι αξίζει τελικά?

Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010

Σκέψεις για την Ύπαρξη

Υπάρχω.
Δεν ακούω, αλλά υπάρχω.
Δεν μυρίζω, αλλά υπάρχω.

Δεν βλέπω, αλλά υπάρχω.
Δεν νιώθω, αλλά υπάρχω.

Δεν γεύομαι, αλλά υπάρχω.
Δεν σκέφτομαι, δεν υπάρχω!


Χωρίς τις 5 αισθήσεις, εξακολουθώ να υπάρχω, αναγνωρίζω το "εγώ".
Προσπαθώ πολλές φορές να καταλάβω πως είναι το να μην σκέφτομαι. Προσπαθώ να φανταστώ την ολοκληρωτική σιωπή αυτής της φωνής που ακούω όλη μέρα μέσα μου. Αυτό που αναγνωρίζω ως εγώ.

Σε αυτές τις περιπτώσεις καταφέρνω να σκεφτώ αυτή την κατάσταση για ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου. Μετά τρομάζω. Στη συνέχεια αναλογιζόμενος πως θα ήταν αν αυτή η κατάσταση ήταν μόνιμη νιώθω δύο πράγματα. Πρώτον όπως και να ακούγεται νιώθω πλήξη! Δεν γίνεται να διανοηθώ να μην σκέφτομαι. Γρήγορα όμως η λογική μου λέει πως δεν θα ένιωθα πλήξη διότι πολύ απλά δεν θα υπήρχα πλέον.

Και τότε εμφανίζεται το δέυτερο συναίσθημα που είναι ο φόβος. Αυτή η κατάσταση αν δεχτούμε το φιλοσοφικό κίνημα του υλισμού (Materialism) είναι αυτό που θα έρθει με τον θάνατο μας. Θα πάψουμε να υπάρχουμε. Εκείνη τη στιγμή δεν θα έχω σκέψεις και μνήμες. Ανυπαρξία. Και τρομάζω... Δεν θέλω να πιστεύω ότι κάποτε -αν και σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορώ να το αντιληφθώ καν- δεν θα ακούω αυτή την εσωτερική φωνή, δεν θα έχω επίγνωση ότι βρίσκομαι κάπου.





Θέλω , έχω την ανάγκη να ελπίζω ότι είτε θα συνεχιστεί η ύπαρξη μου σε ένα άλλο περιβάλλον είτε ξανά σε αυτόν τον κόσμο ή έστω στο απόλυτο κενό. Αρκεί να έχω επίγνωση του "εγώ". Αυτή η ανάγκη με οδήγει αναγκαστικά στην ελπίδα για κάτι ανώτερο. Μια πίστη σε κάτι ανώτερο , στην οποία δεν θα απουσιάζει η συνέχιση του "εγώ" μου. Θέλω να ελπίζω ότι έστω σαν άνθρωπος, ψάρι, μικρόβιο, σε ένα ολοσκότεινο δωμάτιο, σε ένα ολοφώτεινο δωμάτιο, μέσα στο σύμπαν, κάπου θα υπάρχω και θα σκέφτομαι . Αρνούμαι, παρά την αφοσίωση μου στην επιστήμη , ότι απλά μια μέρα θα χαθώ για πάντα. Είναι βέβαια απίστευτα εγωιστική σκέψη αλλά δεν μπορώ να το δεχθώ. Με παρηγορεί ότι δεν είμαι μόνο εγώ όμως ο εγωιστής! Σε αυτόν τον φόβο έχουν χτιστεί οι περίσσοτερες θρησκείες της ανθρωπότητας. Όλοι οι άνθρωποι πάντα ήθελαν να συνεχιστεί η ύπαρξη τους. Σε έναν παράδεισο-κόλαση, σε μια μετενσάρκωση σε κάποιο πλάσμα κτλ κτλ. Άρα ευτυχώς αυτόν μου τον φόβο τον μοιράζομαι με εκκατομύρια άλλους και δεν είμαι παράλογος. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι οποιόδηποτε πλάσμα που έχει την επίγνωση ότι κάπου υπάρχει μια μέρα απλά θα χαθεί.

Σκέφτομαι άρα υπάρχω (Cogito ergo sum) έλεγε ο Ντεκάρτ και δεν μπορώ παρά απλά να συμφωνήσω μαζί του.

Χρόνος

Ένα από τα πράγματα που πραγματικά μου άλλαξαν τρόπο σκέψης, είναι το παρακάτω τραγούδι:

Time - Pink Floyd

Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
And you are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say

Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.



Όταν διάβασα πρώτη φορά τους στίχους μπήκα σε άπειρες σκέψεις.
Πόσο χρόνο από τη ζωή μας πετάμε έτσι απλά? Πόσο χρόνο σπαταλάμε χωρίς να κάνουμε κάτι ουσιαστικό? Πόσα πράγματα αφήνουμε για το μέλλον και τελικά δεν κάνουμε τίποτα?
Διαβάζοντας τους στίχους πραγματικά τρόμαξα μήπως ξυπνήσω μια μέρα και συνειδητοποίησω ότι τελικά δεν έχω ζήσει. Ή ότι τελικά πέταξα τον τόσο πολύτιμο χρόνο που έχω και δεν έκανα τίποτα για τον εαυτό μου! Για να μην παρεξηγηθώ με το να κάνω κάτι δεν εννοώ να πάρω κάποιο νόμπελ ή να είμαι όλη την ημέρα για snowboard και να αφησω τις καθημερινές μου υποχρεώσεις στην άκρη, απλά όταν το βράδυ πέφτω για ύπνο να μπορώ να πω πως "Ναι, σήμερα έγινα καλύτερος- ή μάλλον πληρέστερος - άνθρωπος από ότι ήμουν εχθές". Κάτι που μπορεί να γίνει με πολύ απλά καθημερινά πράγματα οπως για παράδειγμα να δω μια νέα ταινία που θα με βάλει σε σκέψεις, να μάθω κάτι καινούργιο για τον κόσμο, να γνωρίσω ένα νέο άτομο, να κάνω μια ωραία συζήτηση με την παρέα μου που θα μου προσφέρει κάτι παραπάνω από μια συζήτηση για μπύρες κτλ κτλ Βλέπω κόσμο γύρω μου που ζεί μια ζωή μέσα στη μετριότητα χωρίς καμιά ανάγκη για κάτι παραπάνω πέρα από τη ρουτίνα , φίλοι μου που περνάνε όλη τους την ημέρα πάνω από το world of warcraft, άνθρωποι που όλη την ημέρα ασχολούνται με το πως θα φτιάξουν το αμάξι τους για να κερδίσουν το θαυμασμό των άλλων , αλλοι που απλά λιώνουν σε έναν καναπέ όλη μέρα και περιμένουν να περάσει η ώρα ώστε να βγούνε για ένα 4ωρο 5ωρο από το σπίτι για να πιουν ένα ποτό .. Άνθρωποι που στην ουσία το μόνο που κάνουν είναι να αφήνουν τη ζωή να περνά, σαν κάτι το βαρετό, και απλά περιμένουν το τέλος. Χωρίς στόχους, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς τίποτα. Τρίτοι παρατηρητές στην ίδια τους τη ζωή! Όλοι αυτοί δυστυχώς θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα αναρωτηθουν τι τους έχει μείνει από τη ζωή τους... Τι αναμνήσεις θα χουν? Την οθόνη του wow που κάνει loading? Και όταν το συνειδητοποίησουν αυτό θα χουν πλέον τον χρόνο και την ικανότητα να ζήσουν?
Ελπίζω να ξυπνήσουν κάποια στιγμή! Εγώ είχα την τύχη να το συνειδητοποίησω αυτό στα 18 μου χάρη σε αυτό το κομμάτι και πιστεύω πως από τότε η ζωή μου είναι απίστευτα πιο γεμάτη!